IPS. Выжыць у Берліне. Частка першая

Яшчэ за некалькі месяцаў да ад’езду я абдумваў ідэю весці блог пра тое, куды еду і што буду рабіць. Нават пілотны нямецкамоўны тэкст старанна напісаў. Але пасольства адмаўчалася (ну і няхай), таму пісаць я буду сюды.

Вядома, першы тэкст я хацеў пачаць па-іншаму і апісваць хацеў зусім іншыя рэчы, але будзе, як будзе. Другога сакавіка пачалася мая крутая стыпендыяльная праграма ў нямецкім парламенце – практыка ў Бундэстагу.

Проба 4

Проба 3

Thinglink. Проба 2

Пробный код

Данные по бракам и разводам | Create infographics

мадэрацыя

Фарбы і дзеці

Ехаў сёння ў аўтобусе. Насупраць стаяла мамаша з дзюма хлопчыкамі, што сядзелі.
Здаецца, нічога асаблівага, калі не ўлічваць, што сядзячыя дзеці ў нас гэта нармальна, калі мама стаіць:)

Мама-жанчына была маладая. Гадоў так 28-32. Гнуткі стан, бялявыя пафарбаваныя валасы (не блондзі выгараная, а прыгожы светла русы колер), славянскі твар. Хопчыкі-дзеці -- аднаму гадоў 8-9, другому -- 6-7.

Валасы ў хлопцаў чарнюткія, як смоль. Вочы - вялікія чорныя гузічкі. Смугленькая скура.
Думаю, іх тата з Ірака. Або з Ірана. ці Турцыі.

І нешта мне падумалася, што кровазмяшэнне - гэта можа прыемна і экзатычна, але як гэтыя дзеці будуць жыць? і дзе? размаўляючы па чыста рускай мове і маючы такую смуглявую знешнасць? я не ксенафоб і барані Божа ім быць. Але ў той момант, цікуючы за гэтай сям'ёй, мне было неяк ніякавата. Яна - такая бялявая кветка. І калі дзеткі атрымаліся такімі чорненькімі, то які ў іх тата?

Думаю, дзяўчо спакусілася на заморскі "мачызм", калі замежны мужчына пахне смачнымі водарамі, сексуальна гараць вочы, спартыўная фігура... Інакш кажучы, не раўня беларускім дыстрафічным асобам, якія ходзяць з рукзакамі і жывуць з бацькамі...

Гэта як узяць празрыстую ваду і плюхнуць у яе чырвонай фарбай. А пасля сіняй. А затым - жоўтай...
Але да сёння нешта не адпускала мяне ад той сям'і. Нейкая думка, якая б зняла ўсе пытанні. А галоўнае з якіх - навошта?

Пра рэдагаванне журналісцкіх тэкстаў

Беларускія пенсіянеры настолькі суровыя, што прыходзяць забіраць нават тару з-пад аналізаў...

Из рубрики "Мне нравится, когда меня снимают на камеру"

Прочел я интервьюшечку или как это можно назвать. Хочется смеяться, хотя возможно у меня просто плохое настроение. Мальчик (иначе пока назвать нельзя) съездил на ДОМ-2 и потом ему дали вести передачу на ТВ. И всё. Звязда! любите меня!!

лично здесь между строк читается "любовь к себе перед камерой": "для меня ежедневный праздник – это моя работа. Я получаю от неё море удовольствия! И когда я иду на работу, когда я знаю, что у меня сегодня съёмки (главное, чтобы я выспался), когда я вижу видеокамеру – вот он, настоящий праздник"
От скромности "журналист" не умрет: "Вообще, скажу по секрету, самые лучшие мероприятия, самые лучшие заведения – те, где работает Кононов Илья"

у пэўныя хвіліны свайго жыцця мне вельмі карціць маляваць. Маляваць тое, што я адчуваю. Неяк пайшло, што часам вобразы і сімвалы складваюцца ў галаве, а каб перанесціся на паперу, ім нешта перашкаджае. Бо на паперы яны ўжо не тыя. Вось і падумваю, што мне трэба фарбы і папера. Шмат фарбаў і шмат паперы, таму што думак часам многа.

часцей за іншыя з'яўляюцца ў мозгу думка пра малюнак чалавека перад споведдзю.

хоць, магчыма, у будучыні і журналісты, і мастакі навучацца рабіць якія-ніць сканеры думак. магчыма, дапаможа.

а журналістыку згубіць лянота і грошы.

калі заводзяцца ў кватэры жанчыны)

пару дзён таму Тобі прывёў дзяўчыну. Ну прывёў і прывёў. У нас час ад часу хто-небудзь ды і начуе. Але тут трошкі па-іншаму. Здаецца, дзяўчо і мой сусед па кватэры -- проста сябры, але дзяўчына -- малайчына:) зусім не разгубілася і паводзіць сябе амаль як сталая гаспадыня))
толькі я сябе, вядома, трохі трэцім лішнім адчуваю.
не ведаю, як даўно яны знаёмыя, але калі нядаўна, то дзяўчына з хваткай. Такая не будзе проста так глядзець на вас. але добра, свае ўражанні пакіну пры сабе

немцы і туалетка

Вы калі ідзяце за туалетнай паперай у магаз, колькі купляяце?:)

У Берліне менш за 8 штук не купіш, яны так напакаваныя. мда.

немцы ў берліне

1. У маладых мужчын у трэндзе -- барада.
2.  Тут можна сустрэць 4-гадовага дзіця, якое будзе размаўляць з табой па-англійску. Англійская мова на вуліцах Берліна, як у Мінску -- трасянка.
3. Рускіх тут не бачна, але яны паўсюль:)
4. Супермега смачны döner ты з'ядаеш амаль цалкам, пакуль дойдзеш дадому. І каштуе радасць каля 2 еўра 80.
5. У палове трэцяй уначы ты можаш выбраць, якім транспартам табе ехаць - транспарт ходзіць праз усю ноч.
6. Тут часам нашмат прасцей паснедаць ці павячэраць у кафэшцы/кавярні, чым завіхацца ў пліты дома. Па грашах -- амаль аднолькава.
7. Пірсінг, тату і светлы натуральны колер валасоў тут сустракаецца настолькі часта, як у нас кандуктары ў аўтобусах
8. Жанчын з рудым колерам валасоў заўважна больш, чым у Беларусі. Пс. Колер -- натуральны.
9. Немцы эканомныя і беражлівыя, хоць "дырэктыў № 1,2..." у іх і няма, яны размяжоўваюць смецце, эканомяць пры пакупках і выходзячы, выключаюць святло.

пра Дзень Н.

Гэтай падзеі чакаеш увесь год, а калі гэты дзень нарэшце прыходзіць -- адчуваеш сябе нейкім непадрыхтаваным. Вось гляджу на каляндар -- заўтра 5 студзеня. Гэты дзень у мне атаясамліваецца са мною. Глядзіш на гэту пяцёрку і разумееш, што гэта -- твой дзень.

Вось і зараз, калі на календары толькі 4 студзеня, у мяне пачынаецца такі адмысловы перадсвяточны мандраж, але ён знікне праз хвілін 10. І заўтра праз увесь дзень мяне не будзе пакідаць адчуванне радасці, якое будзе перахоплена адчуваннем падзякі маме за той дзень. Гэта яна калісьці энную колькасць гадоў мяне нарадзіла. Вечарам а палова шостай. Нават сёння яна стараецца заўсёды званіць прыкладна ў гэты час...

Дзень нараджэння -- дзень асаблівы. Калі ты нібыта становішся на год старэйшы, але ў той самы час працягваеш быць тым, кім быў учора -- дваццаці двух гадовым.

Я не люблю адзначаць Дзень нараджэння, не лічу, што гэта нейкая асаблівая падзея. У сям’і, паміж табой і тваімі бацькамі, братамі-сёстрамі -- так. На працы ці інстытуце -- ніколі не разумеў, калі людзі гуляючы ў начным клубе, могуць крыкнуць -- бармэн, налівай усім -- у мяне ДН, я прастаўляюся. Не люблю гэты выраз “прастаўляцца за ДН”. Нібыта ты нешта некаму павінен за тое, што нарадзіўся. Толькі Пан Бог і твае бацькі прычыніліся да твайго з’яўлення на свет. Максімум каму ты можаш занесці бутэльку белага сухога віна -- гэта персанал радзільні або дзіцячага садку. Але прычым тут астатнія?

Але ўсё ж звычайна увесь дзень -- твой Дзень нараджэння -- ты нібыта лётаеш, а не ходзіш. Здаецца, што як гэта -- у гэты дзень табе паставяць іспыт ці накіруюць у камандзіроўку?! Але ў мяне вось на заўтра дзве сустрэчы прызначаныя. Па працы. Вядома, я не буду іх пераносіць, бо гэта мая праца.

Часам прыходзіць адчуванне, што можа, хоць і стараешся быць незаўважаным нікім у гэты дзень, усё адно ты нечага чакаеш. Можа, цуду якога? Чакаеш нечага такога, што павінна адбыцца. Толькі не ведаеш, што. Дакладна скажу, што не падарункаў чакаю ў гэты дзень (увогуле, гэта слова мне не падабаецца -- надта ўжо расцягалі без дай прычыны гэты тэрмін).

Асабліва вечарам, калі твой план па застацца непрыкмечаным нікім у гэты дзень апраўдваецца, табе так і карціць выбегчы на вуліцу і першай сустрэчнай прадаўшчыцы ў краме сказаць: а ў мяне ДН. Ці проста стаць у гэты слякотны зімні вечар а палове шостай на вуліцы і закрычаць на ўсю ваколіцу -- каб чулі ўсе, або ніхто -- УР-ра!! -- сёння я нарадзіўся!!! Дзякуй бацькам і Богу!

Мой звычайны вечар

23:52

На кухні закіпае паціху вада на сасіскіJ, а я корпаюся ў лядоўні ў пошуках калісьці бачаных там маіх харчоў. Мае суседзі ўжо чамусьці палеглі спаць (другі дзень так рана кладуцца), таму я – адзін з чатырох жывых людзей у нашай двушцы, хто яшчэ не спіць.

Праўда, учора я прыйшоў з працы толькі ў гадзіну ночы (быў паўфінал “Еўрафэсту”), дык каб не будзіць сваіх (бо пасля надта ж буркаюць) званіў наўгад у дамафоне. Мая 15-я спроба была пачутая і дзверы ў пад’езд адамкнулі))

Рэч у тым, што як сюды засяляўся, ключа ад пад’езду мне так і не далі. Іх усяго тры. Пакуль я знайшоў кропку, дзе робяць дублікаты такіх ключоў (а іх робяць не паўсюль, а толькі ў пераходзе паміж БДУ і Чыгуначным вакзалам), то ўжо хутка падыдзе час мне з’язджаць з гэтай кватэры. Таму вырашыў ужо і не рабіць.

Дык вось. Суседзі дрыхнуць, а я знайшоў свае сасіскі (так і думаў, што дзесьці былі). Бо ўчора прыходжу – а суседзям надумалася лядоўню размаражваць. Шукаў я свае сасіскі, шукаў і не знайшоў. Выкінулі. Ну, думаю, гады. Але не. Не выкінулі. Сёння ўжо зноў у лядоўні=)

Так што хуценька паесці і спаць. Заўтра – Рараты!

Rihanna amazing!!!We found love in a hopeless place
песня-настрой!
паступова вяртаюся да начнога бяссоння, што ні ёсць добра. выпаўзаюць мінусы працы: вельмі хуткі дэдлайн)
перачытаў Гілевіча -- у захапленні!! па яго прыкладу свае думкі пачаў запісваць у папяровым варыянце, што ёсць плюс))

My nederlands=)

Hoi!!!
Ik heet I.L. Ik ben thuis. Erg leuk!  Il heb heel veel de was doe) Naturlijk ben ik lui)).trouwens, ik been gewoon nu lekker lui!! ik wiltv kijken of een pilsje pakken op de hoek. en ik ben gelukkig))
 ps. waar doe je?

эндорфин

кілаграм бананаў, чатыры сырка з абрыкосам=)
булка з макам, запітая колай-лайт з санта клаусам на этыкетцы))
чыпсы Лэйз за 10 тысяч (з крабам!!), выхадны дзень з "ізо всех сіл нічего не делать"+1
печка з дому і кот Кузя, першы канал Белрадыё, "помні імя сваё" і "з легендаў і казак" Вінярскага
беларуская літаратура і семінарскія па Васючэнку, шопінг з Монікай у Франкфурце, фольксбунд-Гродна, мыць посуд (неожижанно), мандарыны зімой, "Вёска" Федарэнкі, прыемнае інтэрв'ю, надрукаванае інтэрв'ю, auswahlgespräch, лазня!!!, глядзець "Х-фактар" (украінскі); еўрабачанне=); доўгі і моцны сон; праца, ад якой шавеляцца мазгі;
usw.
гэта тое, што прадметнае.

развагі над сучаснасцю (2011 god, z neapublikavanaga)

Усё часцей лаўлю сябе на думцы, што апошнім часам пачаў глядзець на жыццё трошкі па-іншаму.
Сярод маіх знаёмых і калег модна пайшло спрачацца і мець сваю думку пра палітыку, курсы, прэм'ераў, хтозкімспіць...
Я ўсё часцей разважаю пра беларусаў, іх долю і лёс кляновага ліста ў цэнтры Еўропы.
Зайшоў сёння ў "Карону" (гіпермаркет такі вялікі ў Мінску). мае ж вы свае. я не верыў сваім вачам. не тое, што там нешта не так, як у іншых гіперах, але ў мяне ледзьве мову не адняло.
вядома, наракаць на свой заробак, жыццё і долю -- толькі на смех тым, у каго і заробак, і жыццё, і нібыта лёс. Але пабываўшы сёння ў кароне мне рэальна стала страшна.
Тлум нябедных беларусаў, якія выбіраюць адценне карціны для гасцінай ці зіголачкіапрануты мужчына, які выбірае са сваёй жанчынай навагоднюю шапку.
я трапіў нібыта ў новы свет. свет мары, дзе ўсе бесклапотна трацяць зялёныя бумажкі на розную лабуду. Вось вы купляеце араматычныя лампады, калі ў вас няма чым плаціць за кватэру, ці калі у нас няма чаго есці? думаю, не многія купляюць. У кароне тых, што купляюць, шмат.
я не кажу, што я стаяў і зайздросціў гэтым людзям, я проста глядзеў на іх, яшчэ не верачы вачам: што вось там -- на дварэ -- зімна, слота, брудныя тралейбусы развозяць з заводаў і дзяржпрац беларускіх грамадзян, якія едуць маўчом у канцы свайго працоўнага дня, і злыя, а тут -- тут ўсё інакш. тут хочацца смяяцца -- так светла, калярова, страката. Хочацца усміхацца -- так шмат людзей, прыгожых людзей. Тут хочацца быць падобнымі да іх -- не насіць трэці сезон адзін і той жа шарф, а мець іх некалькі: колераў і якасці. сёння я глядзеў на карону, як з вітрыны. Нібыта мяне прадаюць гэтым людзям, а яны такія прыгожыя і такія багатыя выбіраюць-выбіраюць. АДнак калі прыгледзецца больш пільна: гэтыя людзі халодныя. Два шыкоўнаапранутых мужчыны без заручальных пярсцёнкаў недвусэнсоўна выбіраюць віно і інш, па-загаворшчыцку пасміхаючыся адно аднаму; стыльна апрануты 37-гадовы турак пытаецца ў 22-гадовай амаль раздзетай беларускай бландзінкі, якія трусікі ёй купіць; рудавалосы з нардычнай знешнасцю юнак з дзяўчынай выбіраюць паштоўкі за 220 тысяч...