мадэрацыя

Фарбы і дзеці

Ехаў сёння ў аўтобусе. Насупраць стаяла мамаша з дзюма хлопчыкамі, што сядзелі.
Здаецца, нічога асаблівага, калі не ўлічваць, што сядзячыя дзеці ў нас гэта нармальна, калі мама стаіць:)

Мама-жанчына была маладая. Гадоў так 28-32. Гнуткі стан, бялявыя пафарбаваныя валасы (не блондзі выгараная, а прыгожы светла русы колер), славянскі твар. Хопчыкі-дзеці -- аднаму гадоў 8-9, другому -- 6-7.

Валасы ў хлопцаў чарнюткія, як смоль. Вочы - вялікія чорныя гузічкі. Смугленькая скура.
Думаю, іх тата з Ірака. Або з Ірана. ці Турцыі.

І нешта мне падумалася, што кровазмяшэнне - гэта можа прыемна і экзатычна, але як гэтыя дзеці будуць жыць? і дзе? размаўляючы па чыста рускай мове і маючы такую смуглявую знешнасць? я не ксенафоб і барані Божа ім быць. Але ў той момант, цікуючы за гэтай сям'ёй, мне было неяк ніякавата. Яна - такая бялявая кветка. І калі дзеткі атрымаліся такімі чорненькімі, то які ў іх тата?

Думаю, дзяўчо спакусілася на заморскі "мачызм", калі замежны мужчына пахне смачнымі водарамі, сексуальна гараць вочы, спартыўная фігура... Інакш кажучы, не раўня беларускім дыстрафічным асобам, якія ходзяць з рукзакамі і жывуць з бацькамі...

Гэта як узяць празрыстую ваду і плюхнуць у яе чырвонай фарбай. А пасля сіняй. А затым - жоўтай...
Але да сёння нешта не адпускала мяне ад той сям'і. Нейкая думка, якая б зняла ўсе пытанні. А галоўнае з якіх - навошта?

Пра рэдагаванне журналісцкіх тэкстаў

Беларускія пенсіянеры настолькі суровыя, што прыходзяць забіраць нават тару з-пад аналізаў...

Из рубрики "Мне нравится, когда меня снимают на камеру"

Прочел я интервьюшечку или как это можно назвать. Хочется смеяться, хотя возможно у меня просто плохое настроение. Мальчик (иначе пока назвать нельзя) съездил на ДОМ-2 и потом ему дали вести передачу на ТВ. И всё. Звязда! любите меня!!

лично здесь между строк читается "любовь к себе перед камерой": "для меня ежедневный праздник – это моя работа. Я получаю от неё море удовольствия! И когда я иду на работу, когда я знаю, что у меня сегодня съёмки (главное, чтобы я выспался), когда я вижу видеокамеру – вот он, настоящий праздник"
От скромности "журналист" не умрет: "Вообще, скажу по секрету, самые лучшие мероприятия, самые лучшие заведения – те, где работает Кононов Илья"